Cobbaert Jan

De in 1909 geboren kunstenaar blijkt te barsten van het talent als hij op 27 jarige leeftijd de Prix de Rome wint. Deze gebeurtenis zal zijn leven beïnvloeden maar zijn stijl zal nog een opeenvolgende impressionistische, intimistische en een zeer belangrijke expressionistische periode doormaken voor hij zijn zeer persoonlijke stijl ontdekt. Deze stijl kenmerkt zich  door het schilderen van grote, wilde en buitengewoon energieke doeken in heftige kleuren met sterk ingedeelde vlakken. De combinatie van spontane uitbarsting n beredeneerde intoming weet hij te herleiden tot een perfecte harmonie. In 1995 overlijdt deze talentvolle artiest.

De lange, gevarieerde en uiterst boeiende carrière van Jan Cobbaert is moeilijk in enkele lijnen samen te vatten. Na een grondige academische opleiding blijkt al vlug zijn uitzonderlijk talent dat in 1937 bekroond wordt met de Grote Prijs van Rome voor Schilderkunst.
 
Na de invloeden van het impressionisme, het intimisme en het expressionisme te hebben verwerkt, sluit hij zich aan bij de naar vernieuwing zoekende groep Apport (1944 - 1945) en neemt  hij in 1945 deel aan de eerste tentoonstellingen van de "Jeune Peinture Belge". Enkele jaren later wordt de drang naar kunsthernieuwing overgenomen door de Cobrabeweging (1948 - 1951) die een volledige vrijheid en losheid in de vormgeving en een totale creatieve spontaniteit nastreeft. Alhoewel Jan Cobbaert niet formeel deel uitmaakt van deze beweging, voelt hij instinctief aan dat zijn werk sterk verwant is met deze expressieve beeldtaal. Hij schildert grote, wilde en buitengewoon energieke doeken in heftige kleuren met sterk ingedeelde vlakken. Met deze werken weet Cobbaert zijn eigenheid te profileren en legt hij zijn diep ingewortelde personaliteit vast ; een combinatie van spontane uitbarsting en beredeneerde intoming die tot een prachtig evenwicht leidt.

Vanaf 1958 stigmatiseert zijn werk als een rechtstreeks gevolg van tragische, familiale gebeurtenissen.  Cobbaert's levensfilosofie en levensproblemen doen hem voortdurend dit verhaal herschrijven, een verhaal  waarop hij picturaal reageert. De meeste schilderijen worden ijlwitte doeken, bewoond door broze, transparante spookfiguren als wezenloze droombeelden van zijn verloren geliefden.

Tien jaar later volgt de heropleving die een nieuwe dynamiek aan zijn intussen gedempt palet geeft en een coloristische uitbarsting veroorzaakt samen met de verschijning van de frisheid en de directheid van de droomwereld van het kind. Zijn schilderijen en grafisch werk worden bevolkt met de elementen en symbolen van de kinderwereld zoals speelgoed, kinderhoofdjes, poppen, diertjes en andere vreemde wezentjes. De grote figuren en hoofden symboliseren de volwassenen voor het kind. Soms zijn het maskers als uitbeelding van het leven als een groot poppenspel waarbij iedereen verborgen blijft achter zijn eigen masker. Voor Jan Cobbaert betekent dit vooral de instinctieve uitdrukking van de emoties die in zijn onderbewustzijn opgestapeld zijn. Zijn kleurpalet schittert met alle kleuren van de regenboog, soms neigend naar tederheid en zachtheid, soms met harde kleurvlakken met donkere contouren in strengere composities.

In de loop van zijn lange carrière heeft Jan Cobbaert een volkomen eigen vormtaal ontwikkeld, vrij van de invloeden van de vele stromingen die tijdens zijn loopbaan wel zijn aandacht kregen maar hem niet hebben doen afwijken van zijn eigen in rijpheid verworven stijl. De beeldtaal van Jan Cobbaert treft door haar directheid en duidelijkheid en vloeit voort uit de rijkdom aan gevoeligheid en menselijkheid van deze unieke kunstenaar.